عابد تمیمی

میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں

میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں
مصل فردوس دھرتی دا سینہ ہوے بے نظر کول نظر کرم آوناں ایں
پربتاں دی بلندی نوں بدل چومن کجھ معطر فضا وچ موسیقی ہوے
تارے لڑیاں دی صورت ڈھون عرش توں ہر سجاوٹ دے وچ ہر باریکی ہوئے
رنگ برنگی ہواوں دا آنچل ہوے موج فطرت دا منظر حقیقی ہوئے
ہر ہتھیلی تے چندن دی مہندی ہوئے لیک تخت سکندر دی لیکی ہوئے
ہر زبان تے اعلان بشارت ہوئے اوہنا آوناں ایں خدا دی قسم آوناں ایں
میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں
ہر شجر تے ثمر لعل و دہر دسن پتے پتے تے تصویر اوندھی ہووے
موسماں نوں شراب طہورا ملے دل دے کاغذ تے تحریر اوندھی ہووے
نقشہ جنت دا رب نوں بدلنا پووے ایسی نایاب جاگیر اوندھی ہووے
زلفاں بکھرن ہوا وچ فسانہ لکھن ہر فسانے دی تفسیراوندھی ہووے
او مٹی تاہیں تاں میں تینوں چمینداں پیاں تیں تے فخر حسن دا قدم آوناں ایں
میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں
خضرلمبی حیاتی توں باغی دسے اوس گھڑی دا مودب نمازی دسے
عشق ہٹ کے بزرگی توں گبھرو دسے سوچ کیچم دے صحرا دی غازی دسے
تتلیاں دی قطاراں اوندھا نام لکھن گل حقیقی ہووے رنگ مجازی دسے
ٹھمریاں بھیروی کافیاں دادرے ساز دھیمے ہوون بے نیازی دسے
او دل بے قابو نہ ہوورنہ مینوں جاندا ایں بے بھرم کول صاحب بھرم آونا ایں
میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں
میرے ہتھ وچ حیاتی دا سہرا ہووے اوہنوں پاون دا غیبوں اشارہ ہووے
اوس خوشی وچ میرا دل ترکڑا رہووے زوق دیدار وچ ہر نظارہ ہووے
مخملیں باہیں آ کے جدوں گل پون با خدا ہور کوئی نہ سہارا ہووے
سامنے تیرے عابد کھلوتا ہووے تیری صورت دا پڑھدا سپارہ ہووے
میرا ماضی توں میرا مصلہ بنے اوس عبادت دا ویکھن عزم آونا ایں
میرے مولا عطا کر تخیل گری میرے غربت کدہ دے صنم آوناں ایں

عابد تمیمی