انجم سلیمی
شاعر
دِھی دا وَین
دِھی دا وَین
جِس راتیں میں جیون جوگے
اِس پِنڈے وچ آئی
ناڑُو دب کے ساہ دِتّا
یاں جیوندی قبر بنائی
کؤڑے شہت دی گُڑھتی چکھ کے
چِیک نُوں جِبھ تے سِیتا
جنم جنم دا مَیلا پانی
اَکھ نچوڑ کے پِیتا
ماں نے مینوں چھاتی لا کے
لُونی رَت چُوہنگائی
پیو نے میرا مَتھا چُمیا
پَیرِیں سنگلی پائی
دادی ٹھنڈا ہؤکا بھریا
دادے دھؤن جُھکائی
گھر دِیاں کندھاں اُچیاں کیتیاں
نِیویں چھت بنائی
قد کڈھیا تے کُبڑی ہو گئی
تاں نِیویں اکھوائی
چؤنہہ پنجیاں تے ٹُرنا سِکھیا
مینوں سُرت نہ آئی
کوکے دی تھاں نتھ پئی
تے والِیاں دی تھاں طعنے
وِیرے لئی میں قلماں گھڑِیاں
میرے ہتھ بس کاہنے
کاہنیاں دا میں چھج بنایا
بہہ کے دانے چھٹّے
چُلہا چؤنکا کرکے سؤواں
ماں فر وی مونہہ وٹّے
نہ میں اکھ وچ کجلا پایا
نہ میں گُت لمکائی
نہ میں لُک لُک شیشہ تکیا
نہ کِتے جھاتی پائی
اَکھ چُکن دی ویہل نئیں سی
سُفنے کِسراں اُن دی
جے بولن دی جا ہوندی
تیرے ظلم دی کھیڈ نُوں پُن دی
ربا جے تُوں دِھی ہوندوں
کدے واج نہ لاؤندوں کُن دی
کدے واج نہ لاؤندوں کُن دی
انجم سلیمی