کسے پچھیا مقصد شاعری دا اگو ہور جواز چا رکھیئے متاں چہرے توں کوئی پڑھ لیوے بھولا پن انداز چا رکھیئے نالے اکھ نوں غم دے ماتم توں ساری زندگی باز چا رکھیئے تیرا راز لکاوناں لازمی ہا ناں اپنا؛ راز چا رکھیئے
