پنجابی شعرا

نہ میڈے یاریں،نہ میڈے سکے بھرا کوں پتئے میں کیوں اداس آں

نہ میڈے یاریں،نہ میڈے سکے بھرا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
اے راز او اے جو صرف میڈے خدا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
تساں تاں محفل دے راز دار او،میڈی محبت دے دعویدار او
تساں تاں آکھے تواڈا دل ہاں،تواکوں پتئے میں کیوں اداس آں؟
او جیہڑے ما دے جگر دے ٹکڑے ہن اج او قبریں کوں سینے لیندن
یتیم بالیں دا وینڑں سنڑدی ہوا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
محبتیں ءچ عذاب ہوندن! مگر او دہلیز چھُٹ نی سگدی
او "شخص" کائے نی میڈی "دوا" اے! دوا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
نجات ڈیونڑں خدا دا کم اے،خدا کریندے،خدا کریسی!
اساڈی نیت دعا دے وچ اے،دعا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
میڈے جنازے کوں سر تے چیندے وی میڈا ڈکھڑا سمجھ نی سکدے
اے درد اوں پارسہ کوں پتئے یا ما کوں پتئے میں کیوں اداس آں
داود سید

پنجابی شعرا