وَنڈ دے ویلے ماتم انج دا ہویا اپنی دھرتی تے — عاقب ستیانوی
شاعر
وَنڈ دے ویلے ماتم انج دا ہویا اپنی دھرتی تے
وَنڈ دے ویلے ماتم انج دا ہویا اپنی دھرتی تے
بھئیں کے مُڑ نئیں ڈھول خُشی دا وَگیا اپنی دھرتی تے
آپ اساں مہاراج بَنا کے سِر تے چاڑ بہایا اے
جہڑا کوئی وی مارݨ آیا ڈاکا اپنی دھرتی تے
اُتے رقعہ ممبر دا تے تَلّے دَتھی نوٹاں دی
کہڑا کم اے ہو نئیں سگدا جہڑا اپنی دھرتی تے
جھبدے دور بھُلیکھا ہوسیں ظالم قبضہ گیراں دا
جیندیاں جی نہ چلݨ دیساں سِکا اپنی دھرتی تے
چانݨ جِس دا راہ تے لیسیں اُڑکے تھُڑکے راہیاں نوں
عاقبٓ انج دا بال کے جاساں ڈیوا اپنی دھرتی تے
Vanṇiṛ de velay maatam inj da hoya apni dharti te
Vanṇiṛ de velay maatam inj da hoya apni dharti te
Bhain ke muṛ naiñ ḍhol khushi da vagiya apni dharti te
Aap asaaṇ maharaaj bana ke sir te chaṛ bahaya ae
Jeṛa koyi vi maariṛ aaya ḍaaka apni dharti te
Uttay ruqqa mimbar da te tallay dathi noṭaaṇ di
Kehṛa kam ae ho nahiñ sagda jeṛa apni dharti te
Jhabday door bhulekha hosīñ zaalim qabza geeraaṇ da
Jeendiyaaṇ ji na challiṛ deesaaṇ sikka apni dharti te
Channiṛ jis da raah te lesīñ uṛkay thuṛkay raahiyaaṇ noñ
Aaqib inj da baal ke jaasaaṇ deeva apni dharti te