زحال مسکیں مکن تغافل دورائے نیناں بنائے بتیاںکہ تاب ہجراں ندارم اے جاں نہ لیہو کاہے لگائے چھتیاں
شبان ہجراں دراز چوں زلف و روز وصلت چوں عمر کوتاہسکھی پیا کو جو میں نہ دیکھوں تو کیسے کاٹوں اندھیری رتیاں
یکایک از دل دو چشم جادو بصد فریبم بہ برد تسکیںکسے پڑی ہے جو جا سناوے پیارے پی کو ہماری بتیاں
چوں شمع سوزاں چوں ذرہ حیراں ز مہر آں مہ بگشتم آخرنہ نیند نیناں نہ انگ چیناں نہ آپ آوے نہ بھیجے پتیاں
بحق آں مہ کہ روز محشر بداد مارا فریب خسروؔسپیت من کے دورائے راکھوں جو جائے پاؤں پیا کی کھتیاں
— امیر خسرو
zahaal-e-miskeen makun taghaful duray-e-nainaan banay-e-batiyaanke taab-e-hijran nadaram ae jaan na leho kahe lagaye chhatiyan
shaban-e-hijran daraaz choon zulf o roz-e-waslat choon umr kotahsakhi piya ko jo main na dekhun to kaise kaaton andheri ratiyan
yakayak az dil do chashm-e-jadoo ba sad farebam ba burd taskeenkise padi hai jo ja sunave pyare pi ko hamari batiyan
choon shama-e-sozan choon zarra-e-hairan ze mehr-e-een mah ba-gushtam aakhirna neend nainaan na ang chainaan na aap aave na bheje patiyan
ba-haq-e-aan mah ke roz-e-mehshar ba-daad mara fareb Khusrausapeet man ke duray-e-rakhoon jo jaay paaoon piya ki khattiyan