اِنج حالوں بے حال نی مائےبُھل گئی اپنی چال نی مائے
دوزخ تیتھوں دوری، جنتتیرے آل دوال نی مائے
چالی ورھے اُنیندر دے، ہُنسینے لا سوال نی مائے
میں دریاواں دا ہانی ساںترنے پَے گئے کھال نی مائے
شہر دے سُکھ کِیہ لکھاں تینوںمُل نہ لبھدی دال نی مائے
میری چِنتا نہ کر، ایتھےرُلدے سب دے بال نی مائے
جِیہنوں مِلیے پھاہ لیندا اےہر بندہ اک جال نی مائے
ہُن نہ دُدھ پیائیں پُوراوڈّے ہون نہ بال نی مائے
ہُن تے کُجھ نہیں نظریں آؤنداہور اِک سُورج بال نی مائے
اونے پھٹ میرے جُثّے تےجِنّے تیرے وال نی مائے
افضل احسن لوہیا سی، پرکھا گیا درد جنگال نی مائے
افضل احسن رندھاوا
— پنجابی شعرا
Inj halon be haal ni maayeBhul gayi apni chaal ni maaye
Dozakh tithon doori, JannatTere al duwal ni maaye
Chali varhe uninndar de, hunSeene la sawal ni maaye
Main dariyawan da haani saanTarne paye gaye khaal ni maaye
Shehar de sukh kih likhan tainunMul na labhdi daal ni maaye
Meri chinta na kar, itheRulde sab de baal ni maaye
Jehnun milye phaah lenda aeHar banda ik jaal ni maaye
Hun na dudh piyain pooraWadde hon na baal ni maaye
Hun te kujh nahin nazreen aondaHor ik suraj baal ni maaye
One phatt mere juthay teJinne tere waal ni maaye
Afzal Ahsan Lohiya si, parKha gaya dard jangal ni maaye
Afzal Ahsan Randhawa