ٹُر گئی سانوں کلیاں چھڈ کے ، ساڈی ماں دی جائیکل دی گل اے، اللہ کولوں ساڈے گھر سی آئی
دو گھڑیاں دا ساتھ سی ساڈا ، دو گھڑیاں دے میلےاک اک کر کے وچھڑے ویکھو، اک ویہڑے وچ کھیلے
بابل دا گھر چھڈ کے اوہنے ، اپنا گھار وسایادانا پانی اٹھیا دیسوں ، میں پردیسے آیا
کجھ دن رل کے کھیڈے مَلٌھے ، کجھ دن ہسٌے روئےرِیت رواج دے ہتھوں ہر کے، فیر نکھیڑے ہوئے
سُفنے وانگوں لنگیا ویلا مُڑ کے ہتھ نہ آوےنہ ہُن ما پے ، نہ ہُن بچپن، نہ رَتّے نہ ساوے
ماں توں بعد سی اوہ ماں ورگی ، دُکھ سُکھ دی سی سانجھیاپنا دُکھ اوس آپے جریا، لب تے سی نہ آندی
اوس توں بعد ہنیرا جگ تے، اوہ چانݨ سی ساڈاہور وی دُکھ نے ڈِٹھّے راشد، پر ایہ پَھٹ اے ڈاھڈا
— راشد ڈوگر
Turr gayi sanu kalliyan chhad ke, sadi maa di jaayiKal di gall ae, Allah kolon sade ghar si aayi
Do ghariyan da saath si sada, do ghariyan de meleIk ik kar ke vichhre vekho, ik vehre vich khedde
Baabal da ghar chhad ke ohne, apna ghar vasayaDaana paani uthiya deson, main pardese aaya
Kujh din ral ke khedde malhe, kujh din hasse royeReet riwaj de hathon har ke, fer nikherde hoye
Sufne waangon langeya vela murr ke hath na aaveNa hun ma pe, na hun bachpan, na ratte na saave
Maa ton baad si oh maa wargi, dukh sukh di si saanjhiApna dukh oss aape jareya, labb te si na aan'ndi
Oss ton baad hanera jag te, oh chanann si sadaHore vi dukh ne ditthe Rashid, par eh phatt ae dahdha