نہ میڈے یاریں،نہ میڈے سکے بھرا کوں پتئے میں کیوں اداس آںاے راز او اے جو صرف میڈے خدا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
تساں تاں محفل دے راز دار او،میڈی محبت دے دعویدار اوتساں تاں آکھے تواڈا دل ہاں،تواکوں پتئے میں کیوں اداس آں؟
او جیہڑے ما دے جگر دے ٹکڑے ہن اج او قبریں کوں سینے لیندنیتیم بالیں دا وینڑں سنڑدی ہوا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
محبتیں ءچ عذاب ہوندن! مگر او دہلیز چھُٹ نی سگدیاو "شخص" کائے نی میڈی "دوا" اے! دوا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
نجات ڈیونڑں خدا دا کم اے،خدا کریندے،خدا کریسی!اساڈی نیت دعا دے وچ اے،دعا کوں پتئے میں کیوں اداس آں
میڈے جنازے کوں سر تے چیندے وی میڈا ڈکھڑا سمجھ نی سکدےاے درد اوں پارسہ کوں پتئے یا ما کوں پتئے میں کیوں اداس آں
داود سید
— پنجابی شعرا
Na mede yaraan, na mede sakke bhara koun patte mein kyon udas aanAe raaz o ae jo sirf mede Khuda koun patte mein kyon udas aan
Tusaan tan mehfil de raaz daar o, medi mohabbat de daawedaar oTusaan tan aakhe tawada dil haan, tawakoun patte mein kyon udas aan?
O jehre maa de jigar de tukrre han aj o qabrain koun seene laindanYateem balan da wainarn sunrdi hawa koun patte mein kyon udas aan
Mohabbatein ich azab hundan! Magar o dehleez chhutt ni sagdiO "shakhs" kaaye ni medi "dawa" ae! Dawa koun patte mein kyon udas aan
Najaat dewanrn Khuda da kam ae, Khuda krinde, Khuda kresi!Asaddi neeyat dua de vich ae, dua koun patte mein kyon udas aan
Mede janaze koun sar te chainde vi mera dukhrra samajh ni sagdeAe dard oun Parsa koun patte ya maa koun patte mein kyon udas aan
Dawood Syed
