دِھی دا وَین | Dhi da wain – انجم سلیمی

دِھی دا وَینجِس راتیں میں جیون جوگے

اِس پِنڈے وچ آئیناڑُو دب کے ساہ دِتّا

یاں جیوندی قبر بنائیکؤڑے شہت دی گُڑھتی چکھ کے

چِیک نُوں جِبھ تے سِیتاجنم جنم دا مَیلا پانی

اَکھ نچوڑ کے پِیتاماں نے مینوں چھاتی لا کے

لُونی رَت چُوہنگائیپیو نے میرا مَتھا چُمیا

پَیرِیں سنگلی پائیدادی ٹھنڈا ہؤکا بھریا

دادے دھؤن جُھکائیگھر دِیاں کندھاں اُچیاں کیتیاں

نِیویں چھت بنائیقد کڈھیا تے کُبڑی ہو گئی

تاں نِیویں اکھوائیچؤنہہ پنجیاں تے ٹُرنا سِکھیا

مینوں سُرت نہ آئیکوکے دی تھاں نتھ پئی

تے والِیاں دی تھاں طعنےوِیرے لئی میں قلماں گھڑِیاں

میرے ہتھ بس کاہنےکاہنیاں دا میں چھج بنایا

بہہ کے دانے چھٹّےچُلہا چؤنکا کرکے سؤواں

ماں فر وی مونہہ وٹّےنہ میں اکھ وچ کجلا پایا

نہ میں گُت لمکائینہ میں لُک لُک شیشہ تکیا

نہ کِتے جھاتی پائیاَکھ چُکن دی ویہل نئیں سی

سُفنے کِسراں اُن دیجے بولن دی جا ہوندی

تیرے ظلم دی کھیڈ نُوں پُن دیربا جے تُوں دِھی ہوندوں

کدے واج نہ لاؤندوں کُن دیکدے واج نہ لاؤندوں کُن دی

— انجم سلیمی

کس نے پڑھا

یہ کلام محفلوں میں